باران عشق

باران عشق

تقدیم به کسی که شبهای بی چراغش را ستاره ها نورانی میکنند

^{آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست
    حق با سکوت بود صدا در گلو شکست
     ديگر دلم هواي پريدن نميکند
   تنها بهانه ي ما در گلو شکست
   سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
   آن گريه هاي عقده گشا در گلو شکست
    اي داد کس به داغ دل باغ دل نداد
   اي واي هاي هاي عزا در گلو شکست
     آن روزهاي خوب که ديديم خواب بود
     خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست
    تا آمدم که با تو خداحافظي کنم
     بغضم امان نداد و خدا....در گلو شکست}

^{هيچ کس ويرانيم را حس نکرد وسعت تنهائيم را حس نکرد}

^{در هجوم لحظه هاي بي کسي درد بي کس ماندنم را حس نکرد}

^{در ميان خنده هاي تلخ من گريه پنهانيم را حس نکرد}

^{آ ن که با آغاز من مانوس بود لحظه پايانيم را حس نکرد}

^{كوه با نخستين سنگ ها آغاز می شود
         و انسان با نخستين درد
     در من زندانی ستمگری بود
       كه به آواز زنجيرش خو نمی كرد
        و من با نخستين نگاه تو آغاز شدم...}

^{گلي از شاخه اگر مي چينيم
     برگ برگش نکنيم و به بادش ندهيم
      لااقل لاي کتاب دلمان بگذاريم
       و شبي چند از آن را
        هي بخوانيم و ببوسيم و معطر بشويم
        شايد از باغچه کوچک انديشه مان گل رويد ...}

^{شیشه ی دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست}^،

^{این دل با نگاهی سرد پرپر می شود ...}

^{مرا عمري به دنبالت كشاندي}

^{سرانجامم به خاكستر نشاندي}

^{ربودي دفتر دل را و افسوس}

^{كه سطري هم از اين دفتر نخواندي}

^{گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت}

^{پس از مرگم سرشكي هم فشاندي}

^{گذشت از من ولي آخر نگفتي}

^{كه بعد از من به اميد كه ماندي}

نوشته شده در دوشنبه 5 آذر1386ساعت توسط فرشاد عطایی| |

قالب وبلاگ : فقط بهاربيست