^{فرمود که عشق را معنی کن 
       گفت عشق یعنی در نگاهت اخرین دیدار را دیدن
            از برایت شعر ها گفتن
                  چون رسیدم بر نگاهت در خفا گفتم 
                        ای نگارا از تو دورم لیک دل را 
                              چون متاعی زیر پایت
                                     در کعبه جان اتش حراج زده ام}

  

            دل شکسته

     ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است

       این کشتی از طلاتم دریا شکسته است

          تنها ننالم از غم ایام و جور یار

             باشد مرا دلی و صد جا شکسته است

               از آنچه پیش دوست بود در خور نثار

                  تنها مرا دلی بود اما شکسته است

                    این حسرتم کشد که ز مرغان این چمن

                        بال من فلک زده تنها شکسته است

                          یک دل به سینه دارم و یک شهر دلستان

                            بازار من ز گرمی سودا شکسته است

                              هر چیز بشکند ز بها اوفتد و لیک

                                 دل را بها و قدر بود تا شکسته است

                                   (( رنجی )) کجا روم ز سر کوی او که من

                                      پای جهان دویده ام اینجا شکسته است

    

         من ازمردن نمی ترسم،هراس از زندگی دارم

 

              که هر روزش مثه دیروز،از این تکرار بیزارم
 

                  من از مردن نمی ترسم،که هر چی باشه یکباره

 

                        هراس  از زندگی دارم،که دردش پر ز تکراره
 
                                اگه زندگی همینه،آره من عاشق مرگم

 

  

 

      تو مرا مي فهمي من تو را مي خواهم

               وهمين ساده ترين قصه ي يك انسان است...

                          تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم

                                     و تو هم مي داني تا ابد در دل من مي ماني

    

 

   چرا ما را به گیتی خوار کردی 
       ز عمر خویشتن بیزار کردی 
          دل ما را به دست غم سپردی 
              مر افسرده و بیمار کردی 
                  خدا پیوسته آزارت رساند 
                       که ما را بی گنه آزار کردی 
                           نمی دانم بگویم با که این درد 
                               که روز من چو شام تار کردی 
                                   تو بودی چون که بدنام زمانه 
                                       مرا رسوا سر بازار کردی 
                                           ز بس جان و دلم آزردی از جور 
                                               دو چشمم را ز غم خونبار کردی 
                                                   دلم از تو جدا هرگز نگردد
                                                       تو ترک دلبر و دیدار کردی

  

  

                  ^{فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم}

                   ^{دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم}

                    ^{گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم}

               ^{به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم}

                  ^{رفيقان يك به يك رفتند مرا با خود رها كردند}

                 ^{همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند}

                     ^{مي خواستم برايت هديه اي بفرستم}

              ^{نسيم گفت مرا بفرست تا موهايش را نوازش کنم}

                ^{باران گفت مرا بفرست تا صورتش را بشويم}

                            ^{و اشکهايش را پاک کنم}

                          ^{ناگهان قلبم گفت مرا بفرست}

                             ^{تا دوستش داشته باشم}

                             ^{و تو همه وجودم شدي}

           

             من همان دریای مواجم

                 پر خروش خشمگین و بی انتها

                موج هایم همه سهمگین

                 آبهایم همه غمگین         

                      قطره هایش همه شرمگین                                    

                         بی تو و با تو نبودن                                               

                             غم عشق به شب سپردن

                                     دل عا شقا دریا

                                           پهنه وسیع ماهی

                                                قا یق های ما هیگیرا

                                                    همه پر حیشن ز عشقم

                                                       وقتی شب میشه دوباره

                                                        دل عا شقم می گیره

                                                     همه بستر دریا

                                                 تو سکوت شب میمیره

                                       فقط اون صدای موجاش

                                جای وحشت و می گیره

                          توی نور اون ستاره

                    که سراغت و می گیره

               غم عشق تو دوباره

               توی این دل جون میگیره

                 یه روزی می آی سراغم

                        با یه قایق طلایی

                              با یه باد بون زر دوز

                                     می آیی ز شهر خورشید

    

نوشته شده در چهارشنبه 26 دی1386ساعت توسط فرشاد عطایی| |