تبليغاتX

باران عشق


باران عشق

تقدیم به کسی که شبهای بی چراغش را ستاره ها نورانی میکنند

 

    

        ما پاک سوختیم

        ما پاک باختیم

        ای سر کشیده از صدف سالهای پیش

        ای بازگشته ای به خطا رفته

        با من بگو حکایت خود تا بگویمت

        اکنون من و تو ایم و همان نگاه و تبسم

        آن شرم جاودانه

        آن دست های گرم

        آن قلب های پاک

        و آن رازهای مهر که بین من و تو بود

 

        

 

        ما گر چه در کنار هم اینک نشسته ایم

        بار دگر به چهره هم چشم بسته ایم

        دوریم هر دور ......

 

      

 

        با آتش نهفته به دل های بی گناه

        تا جاودان صبور

        ای آتش شکفته اگر او دوباره رفت

        در سینه کدام محبت بجویمت

        ای جان غم گرفته بگو

        دور از آن نگاه

        در چشمه کدام محبت بشویمت ؟؟؟

     

     اي كه مهر باطل زدي به دفتر من،

     بعد تو نيامد چه ها كه بر سر من

     رفتي و نديدي كه بي تو شكسته بال و خسته ام

     نرفتي و نديدي كه بي تو چگونه پر شكسته ام

     رفتي و نهادي چه آسان دل مرا به زير پا،

     رفتي و خيالت زماني نميكند مرا رها

     اي به دل آشنا،تا كه هستم بيا واي من اگر نيايي

  

   كنار هر قطره ي اشكم هزار خاطره دفن

   اينقدر خاطره داري كه گويي قدر يك قرن

   گلو مي سوزه از عشقت ,عشقي كه مثل زهره

   ولي بي عشق تو هر دم خنده با لبهاي من قهره

   درست با مني اما به اين بودن نيازارم

   تو كه حتي با چشماتم نميگي اه دوست دارم

   اگه گفتي دوست دارم فقط بازي لبهات بود

   مگر نه رنگ خود خواهي نشست توي چشمات بود

 

    عشق آمد و از عشق تو مستیم

      عشق آمد وما  عشق  پرستیم

 

      عشق آمد و از   قید   برستیم

 

      عشق آمد وما دل به تو بستیم

 

 

در سراشیبی تقدیر

   نام مرا

     با نام تو تشنه کرده اند

          و رفتنت را

            بر دلم داغ نهاده اند

                دریغ

                    از دریایی که در چشمهایت نشسته است

                        بی آنکه بخواهد

                            آیینه ها را آبی ببیند

                               یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

                                   که تکرار آبی ترین زلال ها

                                        در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

                                           تو را تداعی می کند

                                              برو به فکر من نباش

                                                 برو به پای من نسوز

                                                   برو به فکر من نباش

                                                        من یه جوری سر میکنم

                                                           زندگی رو با سختیاش........ا

                                                               با که درددل کنم؟

                                                                  با کسی که پرنده بود برام؟

                                                                    با کسی که اشیانه بود

                                                                       دلم به چه خوش بود

                                                                          کاشکی  پرنده پر نداشت

                                                                             از پریدن خبر نداشت

                                                                                درخت باغ آرزوش

                                                                                  دغدغه تبر نداشت

 

نوشته شده در چهارشنبه 17 بهمن1386ساعت توسط فرشاد عطایی| |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست


/ دوستان:/ علی فرجی خیاوی / مهدی نعمت الهی /آرش محمد نژاد / آرمین عابدی/ هادی صفروند / علی محمد زاده