باران عشق

          تو بي قراري دل هاي بي قرار،چه داني؟

               نه عاشقي که بسوزي،نه بي دلي که بسازي

                    تو مست باده ي نازي،از اين دو کار چه داني؟

                         هنوز غنچه ي نشکفته اي به باغ وجودي

                                تو روزگار گلي را که گشته خوار چه داني؟

                                      تو چون شکوفه خندان و من چو ابر بهاران

                                            تو از گريستن ابر نو بهار چه داني؟

                                                   چو روزگار به کام تو لحظه لحظه گذشت

                                                         ز نامرادي عشاق روزگار چه داني؟

  درون سينه نهانت کنم ز ديده ي مردم

         تو قدر اين صدف از در شاهوار چه داني؟

                تو سر بلند غروري و من خميده قد از غم

                        ز بيد اين چمن اي سرو با وقار چه داني؟

                                 تو خود عنان کش عقلي و دل به کس نسپاري

                                         ز من که نيست ز خود هيچم اختيار، چه داني؟

       روزی که دیدمت

               نگاه پر معنایت همان بود

                       که در خاطره های دور دیده بودم

                                   با همان شوق وبا همان برق زیبا

                                           دیروز که دستت را به دسته سردم سپردی

                                      احساس میکردم دوباره زنده شدم

                               من با تو فرمانروای جهانم

                    و روح اسمانها را در می نوردد

       اما افسوس که وصال تو  پایدار نیست.