باران عشق

ماه من

barane-eshgh — Sat, 25 Oct 2008 08:26:18 GMT

ماه من غصه نخور همه که مثل ما نمیشن

همه که پر ترک مثل تو و من نمیشن

ماه من غصه نخور مثل ماها فراوون

خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقتی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان٫

که مرا به یاد تو آورد......

شعری که همیشه با تو بماند.

هزاران نفر برای امدن باران دعا کردند

غافل از اینکه خدا با کودکی ست که چکمه هایش سوراخ است

تو بارو ن که رفتی

شبم زیر و رو شد

یک بغض شکسته

رفیق گلوم شد

تو بارون که رفتی

دل باغچه پژمرد

تمام وجودم

توی آینه خط خورد

هنوز وقتی بارون تو کوچه میباره

دلم غصه داره دلم بی قراره

نه شب عاشقانست نه رویا قشنگه

دلم بی تو خونه دلم بی تو تنگه

یک شب زیر بارون که چشمم به راهه

می بینم که کوچه پر نور ماهه

تو ماه منی که تو بارون رسیدی

هواي باران داشت نگاه غمگينم

چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم

شب جدايي با تمام محجوبي

تو را صدا مي زد سکوت سنگينم

ستاره ها گفتند که باز مي آيي

چه زودباور بود دل دهن بينم

سقوط سرخم را نديده اي آيا؟

نمي کشي دستي به بال خونينم!؟

کجاست محتاجم به سکر چشمانت

که شعر هم امشب نداد تسکينم

نمي رسد دستم به دستهايت آه

چقدر بالايي چقدر پايينم

هنگام رفتن
در
چشمان عشق نگریستن
آنچنان مشتاق ماندنت می کند
که پای رفتنت سست می شود
ورفتن را مرگ می پنداری
پس چشمانت را ببند
وپا در جاده بگذار
وهمیشه به یاد داشته باش
گاهی وقت ها برای بودن
باید رفت...

باران

barane-eshgh — Sun, 31 Aug 2008 09:54:18 GMT

باران، این چنین دل مرا بردی

       باران، دم به دم مرا تو آزردی

              باران سرنوشتم را به یاد آور

                   باران سرگذشتم را مکن باور

                          من غریبی قصه پردازم

                                جون غریقی غرق در رازم

                                        گم شدم در غربت دریا

                                              بی نشان و بی هم آوازم

                                                   بازهم آمدی تو بر سر راهم

                                                          آی عـــــــشق میکنی دوباره گمراهم

                                                                  دیریست قلب من از عاشقی سیر است

                                                                          خسته از صدای زنجیر است







مـــــن مـــــرد تــنهای شــــبم

مهر خاموشی بر لبم

تنها و غمگین رفته ام

دل از همه گسسته ام

تنهای تنها، غمگین و رسوا

تنها و بی فردا منم

من مرد تنهای شبم

صد قصه مانده بر لبم

از شهر تو من رفته ام

کوله بارم را بسته ام

بی فکر فردا با خود و تنها

عابر این شبها منم



یه درخت خشگ و بی برگ میونه کویر داغ

توی ته مونده ی ذهنش نقش پر رنگ یه باغ

شاخه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید

برو دوشش همه پر شد ز اقاقی سفید

زیر سایه خیالی کم کمک چشماشو بست

دید دو تا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست

اولی گفت اگه بارون باز بباره تو کویر

دیگه اما سررسیده عمر این درخت پیر

دومی گفت که قدیما یادمه کویر نبود

جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود

گفتن و از جا پریدن با یه دنیا خاطره

          اون درخت اما هنوزم تئ کویر باوره

مــــــــــــــــادر، بی تو تنها و غریبم

اتاق خالی ام بی تو چه سرده

مادر، ماذر خوب و قشنگم

بدون تو دل من پر درده

فضای خونه بی بوی تو هیچه

صدای تو هنوزم اینجا می پیچه

مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر

هنوزم تو دلم تمومه قصه هات

جوونه خاله سوسکه دیگه

شعر آشتی مثله قدیما نمی خونه

مادر، مادر شبهامو از صدای

لالایی های تو خوابیدم

لالایی مادرم، حالا نوبته توست

تـــو بخواب امـــــــیـدم

مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر

قاصدک

barane-eshgh — Sat, 16 Aug 2008 10:35:18 GMT

قاصدک

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند .

قناعت عشق

نمي دانم چه سري ست
كه هر چه بيشتر بخواهي كمتر مي يابي
شايد دليل هجران ستاره وجودت از آسمان دلم
نيز اين بود
اين كه من تو را بيشتر خواستم
اما نه....
من كه به گل لبخندي از تو قانع بود

عشقي كه ترا نثار ره كردم
در سينه ديگري نخواهي يافت
زان بوسه كه بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذري نخواهي يافت
در جستجوي تو و نگاه تو
ديگر ندود نگاه بي تابم
انديشه آن دو چشم رويايي
هرگز نبرد ز ديدگان خوابم
ديگر به هواي لحظه اي ديدار
دنبال تو در بدر نميگردم
دنبال تو اي اميد بي حاصل
ديوانه و بي خبر نمي گردم

باز هم قلبي به پايم اوفتاد
باز هم چشمي به رويم خيره شد
باز هم در گير و دار يك نبرد
عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لبهاي من
تشنه يي سيراب شد ‚ سيراب شد

کاشکی پرنده پر نداشت

در سراشیبی تقدیر

نام مرا

با نام تو تشنه کرده اند

و رفتنت را

بر دلم داغ نهاده اند

دریغ

از دریایی که در چشمهایت نشسته است

بی آنکه بخواهد

آیینه ها را آبی ببیند

یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

که تکرار آبی ترین زلال ها

در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

تو را تداعی می کند

برو به فکر من نباش

برو به پای من نسوز

برو به فکر من نباش

من یه جوری سر میکنم

زندگی رو با سختیاش........ا

با که درددل کنم؟

با کسی که پرنده بود برام؟

با کسی که اشیانه بود

دلم به چه خوش بود

کاشکی پرنده پر نداشت

از پریدن خبر نداشت

درخت باغ آرزوش

دغدغه تبر نداشت

بدون تو چه پروازي، چه احساسي چه آوازي
تويي که از صداي من، شراب کهنه مي سازي
بيا خوبم که مي دانم، در اين بازي نمي بازي
نياز رو تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم
زدم بر چهره ام سيلي، که هرگز وا نشه مشتم
من آن خنجر به پهلويم، که دردم را نمي گويم
به زير ضربه هاي غم، نيفتد خم به ابرويم
مرا اينگونه گر خواهي، دلت را آشيانم کن
من آن نشکستني هستم، بيا و امتحانم کن
غرور اي ناجي حرمت، تو با من پا به پايي کن
به هنگام سقوط من، تو در من خودنمايي کن
من آن خورشيد زرپوشم، که با ظلمت نمي جوشم
بجز آغوش دريا را، نمي گيرم در آغوشم

Love is

barane-eshgh — Sat, 28 Jun 2008 08:20:18 GMT

              ^{بخت اگر از تو جدایم کرده
                           میگشایم گره از بخت چه باک
                                     ترسم این عشق مرا
                                              بکشد تا به سراپرده خاک}

^{تا ابد تورو نديدن
            واسه من رنج و عذابه
                    توي آسمون عشقم
                            غير تو پرنده‌اي نيست
                                  روي خاموشي لبهام
                                    جز تو اسم ديگه‌اي نيست
                                       توي قلب من عزيزم
                                             يچ كسي جايي نداره
                                               دل عاشقم بجز تو
                                               هيچ كسي رو دوست نداره}

^{عابدی بودست در وقت کلیم}

^{در عبادت بود روز و شب مقیم}

^{ذرّه ای شوق و گشایش می نیافت}

^{ز آفتاب سینه تابش می نیافت}

^{داشت ریشی بس نکو آن نیک مرد}

^{گاه گاهی ریش خود را شانه کرد}

^{مرد عابد دید موسی را ز دور}

^{پیش او شد : کای سپهسالار طور !}

^{از برای حق ، که از حق کن سؤال}

^{تا چرا نه ذوق دارم من ، نه حال ؟}

^{چون کلیم القصّه شد بر کوه طور}

^{باز پرسید آن سخن ، حق گفت دور :}

^{گو : هر آنک از وصل ما درویش ماند}

^{دائماً مشغول ریش خویش ماند}

^{موسی آمد قصّه برگفتا که چیست}

^{ریش خود می کند مرد و می گریست}

^{جبرئیل آمد سوی موسی دوان}

^{گفت : همی مشغول ریش است آن فلان}

^{ریش اگر آراست ، در تشویش بود}

^{ور همی برکند هم ، درویش بود}

^{یک نفس بی او برآوردن خطاست}

^{چه به کژ زو باز مانی ، چه به راست}

^{ای ز ریش خود برون نا آمده !}

^{غرق این دریای خون نا آمده !}

^{چون ز ریش خود بپردازی نخست}

^{عزم تو گردد در این دریا درست}

^{ور تو با این ریش در دریا شوی}

^{هم ز ریش خویش ، ناپروا شوی}

Love is

being the first thought to pop into my head

that special name you call me

a song that reminds me of you

the warmth of your smile

feeling lost without you

hearing you say you love me

keeping all your old love letters

willing you to ring me

when you spoil me

wearing your shirt

the sound of your voice

: Love is

wishing I was on your side of the booth

counting the hours till you see me

feeling lost without me

knowing my weak spots

putting me above the rest

the sound of my voice for you

^{wish i could be the one the one who could give you love}

^{the kind of love you really need}

^{wish i could say to you that I'll always stay with you}

^{you need someone}

^{willing to give their herat and soul to you}

^{promise you forever}

^{baby that's something I can't do}

^{I could say that I'll e all you need but that would be a lie}

^{I know I'd only hurt you}

^{I Know I'd only make you cry}

^{I'm not the one you're needing}

^{I love you goodbye}

^{I hope someday you can find someway to understand}

^{I'm only doing this for you}

^{I don't really wanna go ut deep in my heart I know}

^{this is the kindest thing to do}

^{you'll find someone}

^{will be the one that I could never be}

^{who'll give you something better}

^{than the love you'll find with me}

^{leaving someone}

^{when you love someone}

^{Is the hardest thing to do}

^{when you love someone as much as I love you}

^{I don't wanna leave you}

^{Baby it tears me up inside}

^{But I'll never be the one you're needing}

^{I love you goodbye}

^{Baby it's never gonna work out}

^{I love you goodbye}

خلوتم را نشكن

barane-eshgh — Sat, 17 May 2008 10:04:18 GMT

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست ارش

خلوتم راه رسيدن به خداست

خلوتم را نشكن

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ويرانه خويش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

می برم، تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

همه چیز تموم میشه و سه تا چیز باقی میمونه

لحظه ي ديدار نزديك است

باز من، ديوانه ام مستم

باز مي لرزد دلم، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي! نخراشي به عقلت گونه ام را تيغ

آي! نپريشي صفاي زلفكم را دست

آبرويم را نريزي دل

اي نخورده مست

لحظه ي ديدار نزديك است.

تجربه و خاطره و گذر عمر

رفتی و تنهام گذاشتی

توی قلبم پا گذاشتی

تو که گفتی من می مونم

چرا رفتی و نموندی

حالا که تنهای تنهام

واسه دله خودم می نویسم

می نویسم تو کجایی

کی میایی کی میایی

تو که رفتی من اینجا تنهام

دیگه طاقتی ندارم

دیگه سخته بی تو موندن

بی تو هیچ معنای نداره

گفتمش : دل می خری ؟

برسید چند؟

گفتمش : دل مال تو، تنها بخند !

خنده کرد و دل زدستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود ...

در بهار زندگی احساس پیری می کنم

barane-eshgh — Sat, 12 Apr 2008 10:01:18 GMT

در بهار زندگی احساس پیری می کنم

با همه ازادگی فکر اسیری می کنم

بس که بد دیدم ز یاران به ظاهر خوب خود

بعد از این بر کودک دل سخت گیری می کنم

روزگاریست که در می خانه خدمت می کنم

در لباس فقر کار اهل دولت می کنم

یه روز چشات باز کنی

می بینی من تموم شدم

می بینی جام چه خالیه

یا رفته ام پیه خودم

چقدر ما فاصله دارم چطور این و نفهمیدم

شبهایی که تنهام همدمی ندارم

یاری ندارم , نایی ندارم

یادمه تنهام گذاشتی

من و نخواستی , چرا نخواستی

عکسهاتو دارم می بینم

دستام می لرزه وقتی می بینم

از رفتن تو چند سال داره میگذره

هنوزم به یادتم هنوزم چشم براهتم

انقدر منتظر می مونم تا بیای دباره پیشم

دباره پیشم

بیا عشقم بیا عشقم

بیا ببین دیگه شکستم

من شکستم قریب و خستم

چرا رفتی پیشم نموندی

مگه چه کردم مگه چه کردم

سرتو بزار رو شونم

اروم بگیرم اروم بگیرم

اگه بخوای بدونی من کی هستم

یک عاشق و قریب و خستم

*بمونم*

به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیزترینم

اسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم

من هنوزم نگرانم که تو حرفهامو ندونی

این دیگه یک التماس من میخوام با تو بمونم

رفیقان

بیا بلبل از این کوچه گذر کن

بزن چه چه رفیقان را خبر کن

اگر پرسند که آنها در چه حالند

بگو در میکده چشم انتظارند

این آخرین تلاشمه واسه به دست آوردنت

barane-eshgh — Thu, 03 Apr 2008 09:32:18 GMT

انت ايه

   انت ايه مش كفايه عليك تجرحني حرام عليك
   انت ايه انت ليه دموعي حبيبي تهون عليك
   طب وليه انا راضيه انك تجرحني وروحي فيك
   طب وليه يعني ايه راضية بعذابي بين ايديك

   لو كان ده حب ياويلي منه
   لوكان ده ذنبي مااتوب عنه
   لو كان نصيبي اعيش ف جراح حاعيش في جراح

   مش حرام
   مش حرام انك تخدعني ف حبي ليك
   مش حرام الغرام وسنين حياتي وعشقي ليك
   ضاع قوام ولا كان لعبة ف حياتك بتداويك
   ضاع قوام الحنان وحضن قلبي واملي فيك

   لو كان ده حب ياويلي منه
   لوكان ده ذنبي مااتوب عنه
   لو كان نصيبي اعيش ف جراح حاعيش في جراح

   لو كان ده حب ياويلي منه
   لوكان ده ذنبي مااتوب عنه
   لو كان نصيبي اعيش ف جراح حاعيش في جراح

   لو كان ده حب ياويلي منه
   لوكان ده ذنبي مااتوب عنه
   لو كان نصيبي اعيش ف جراح حاعيش في جراح

در خواب ناز بودم شبی

دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او

دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا

از غم بیاموزید وفا.....

غم با همه بیگانگی

هر شب به من سر میزند

تابش هستی the glow of being

با گرمای آتش پدیدار میشود with the warmth

وشعله میزند appears of the fire she

موسیقی ملایم در the millow music

گوشهایش طنین انداز می شود is heard by her ears

با آرامش و the peace and

رضایت چهره اش را میگشاید pon her face contentment

تابش هستی the gllow of the being

حرکتی مافوق دارد floating off

و شناور است and the beyond

انتظار

به انتظار نبودي،ز انتظار چه داني؟

تو بي قراري دل هاي بي قرار،چه داني؟

نه عاشقي که بسوزي،نه بي دلي که بسازي

تو مست باده ي نازي،از اين دو کار چه داني؟

هنوز غنچه ي نشکفته اي به باغ وجودي

تو روزگار گلي را که گشته خوار چه داني؟

تو چون شکوفه خندان و من چو ابر بهاران

تو از گريستن ابر نو بهار چه داني؟

چو روزگار به کام تو لحظه لحظه گذشت

ز نامرادي عشاق روزگار چه داني؟

درون سينه نهانت کنم ز ديده ي مردم

تو قدر اين صدف از در شاهوار چه داني؟

تو سر بلند غروري و من خميده قد از غم

ز بيد اين چمن اي سرو با وقار چه داني؟

تو خود عنان کش عقلي و دل به کس نسپاري

ز من که نيست ز خود هيچم اختيار، چه داني؟

روزی که دیدمت

نگاه پر معنایت همان بود

که در خاطره های دور دیده بودم

با همان شوق وبا همان برق زیبا

دیروز که دستت را به دسته سردم سپردی

احساس میکردم دوباره زنده شدم

من با تو فرمانروای جهانم

و روح اسمانها را در می نوردد

اما افسوس که وصال تو پایدار نیست.

این آخرین تلاشمه

واسه به دست آوردنت

باور کن این قلبو نرو

این التماس آخره

     چقد می خوای تو بشکنی
     غرور این شکسته رو
     هر چی می خوای بگی بگو
     اما نگو بهم برو
     این دل رو عاشقش نکن
     اگه منو دوست نداری
     راحت بگو اگه می خوای
     قلب منو جا بذاری
     دلم پر از شکایته
     اما صدام در نمی یاد
     می ترسم از دستم بری
     کاری ازم بر نمی یاد
     نرو نذار که بعد از این
     دنیا به عشق شک بکنه
     هر کی دلش جای دیگست
     عشقو بخواد ترک بکنه
     نفس زدم از ته دل
     معصوم این دل به خدا
     نذار بشه محال واسش
     باور عشق آدما
     مرگ دلم پای توه
     اگه ازش گذر کنی
     لب تر کنی رفیقتم
     کافی با ما سر کنی

قلم را نیست یارای نوشتاری چنین سنگین

كه بنویسد ز اوصاف كمالات بتی رنگین

ز ایجاد ملایك منظری باشد سخن بر لب

ز میلاد همایون اختری كاشانه شد تزئین

مه خرداد خرم پی دوازده روز زان شد طی

ز مادر زاده شد در ری یكی دختر كه شد سیمین

امانت را بعشق مادری از جان پذیرا شد

چنین انسان مسئولی بقرآن میشود تحسین

محمد ، عارفه ، فرزین ، فرید ، عرفان ، امین ، شاهد

هم اورا مائده ، مشهود فرزندان نیك آئین

حضورش در محافل مهربانی را كند قسمت

وجودش در مجالس شادمانی را كند تأمین

حوادث میگذارد جان گزا تأثیر بر دلها

ولی او با نیایش قلب خود را می دهد تسكین

ملازم در ركابش افتخاراتی است روحی را

خدا را در كنارش می نهد آرام بر بالین

او كه در من بود آخر كيست كيست؟

barane-eshgh — Thu, 20 Mar 2008 10:57:18 GMT

بعد از آن ديوانگي ها اي دريغ
باورم نايد كه عاقل گشته ام
گوئيا او مرده در من اينچنين
خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئينه مي پرسم ملول
چيستم ديگر، به چشمت چيستم؟
ليك در آئينه ميبينم كه ،واي
سايه اي هم زانچه بودم نيستم

همچو آن رقاصه ي هندوبناز
پاي مي كوبم ولي بر گور خويش
وه كه با صد حسرت اين ويرانه را
روشني بخشيده ام از نور خويش
ره نمي جويم به سوي شهر روز
بيگمان در قعر گوري خفته ام
گوهري دارم كه آن را ز بيم
در دل مردابها بنهفته ام

مي روم...اما نمي پرسم ز خويش
ره كجا؟منزل كجا؟مقصود چيست؟
بوسه مي بخشم ولي خود غافلم
كاين دل ديوانه را معبود كيست؟

او چو در من مرد ،ناگه هر چه بود
در نگاهم حالتي ديگر گرفت
گوئيا شب با دو دست سرد خويش
روح بي تاب مرا در بر گرفت

آه...آري...اين منم ...اما چه سود؟
او كه در من بود، ديگر نيست نيست
مي خروشم زير لب ديوانه وار
او كه در من بود آخر كيست كيست؟

لبانت
به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به چنان شرمی مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان دراید
و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور تو را هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتی سر بلند را
از رو سپیخانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده ام
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!
و چشمانت از آتش است
و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد
و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریز از شهر
که به هزار انگشت
به وقاحت
پاکی آسمان را متهم می کند
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم
توفان ها
در رقص عظیم تو
به شکوهمندی
نی لبکی می نوازند،
و ترانه رگ هایت
آفتاب همیشه را طالع می کند
بگذار چنان از خواب بر ایم
که کوچه های شهر
حضور مرا دریابند
دستانت آشتی است
ودوستانی که یاری می دهند
تا دشمنی
از یاد برده شود
پیشانیت ایینه ای بلند است
تابنک و بلند،
که خواهران هفتگانه در آن می نگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند
دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آب ها را گوارا تر کند؟
تا آ یینه پدیدار آئی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکه ها ودریا ها را گریستم
ای پری وار درقالب آدمی
که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!
حضور بهشتی است
که گریز از جهنم را توجیه می کند،
دریائی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان ودروغ
شسته شوم
وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود

     زچشمت اگرچه که دورم هنوز *** پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

     اگــر غصه باريد از مـاه و سال *** به ياد گذشته صبورم هنوز

     شـکستند اگر قاب یــاد مــرا *** دل شيشه دارم بلورم هنوز

     ســفر چاره دردهايم نـشد *** پر از فکر راه عبورم هنوز

     سـتاره شدن کار سختی نبود *** گذشتم لی غرق نورم هنوز

     پــر از خاطرات قشنگ توام *** پر از ياد و شوق و مرورم هنوز

     اگر کوک ماهور با ما نســاخت *** پر از نغمه پاک شورم هنوز

     قبول است عمر خوشی ها کم است ٫ ولی با توام پس صبورم هنوز

ای باز نگشته ؟...........

barane-eshgh — Mon, 17 Mar 2008 08:07:18 GMT

باران عشق

ای باز نگشته ؟...........

تنها نگاه بود تبسم میان ما

تنها نگاه بود و تبسم

اما ....نه

گاهی از تب هیجانها

بی تاب میشدیم

گاهی که قلبها مان می کوفت سهمگین

گاهی که سینه ها مان

چون کوره میگداخت

دست تو بود و دست من _این دوستان پاک _

کز شوق سر به دامان هم میگذاشتند

وز این پل بزرگ

پیوند دستها

دل های ما به خلوت هم راه داشتند

یک بار نیز یادت اگر باشد

وقتی تو راهی سفر بودی

یک لحظه وای تنها یک لحظه

سر روی شانه های هم اوردیم

با هم گریستیم .....

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

ما پاک زیستیم

ای سر کشیده از صدف سالهای پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهلای خوب

تو آفتاب بودی

بخشنده و مهربان

من مرغ صبح بودم

مست و ترانه گو

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

شب را شناختیم

در جلگه غریب و غم آلود سر نوشت

زیر سم سمند گریزان سال و ماه

چون باد تاختیم

در شعله بلند شفق ها

غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه و تبسم

مانند موج ریخت بهم هر چه ساختیم

تو مرا می فهمی من تو را می خواهم ٬

و همین ساده ترین قصه یک

انسان است.تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم.

تو مرا می فهمی من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه زمان میدانم

وتو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی...

ای که رفته با خود،دلي شكسته بردي

اينچنين به توفان دل مرا سپردي

اي كه مهر باطل زدي به دفتر من،

بعد تو نيامد چه ها كه بر سر من

رفتي و نديدي كه بي تو شكسته بال و خسته ام

نرفتي و نديدي كه بي تو چگونه پر شكسته ام

رفتي و نهادي چه آسان دل مرا به زير پا،

رفتي و خيالت زماني نميكند مرا رها

اي به دل آشنا،تا كه هستم بيا واي من اگر نيايي

زمستان

barane-eshgh — Thu, 28 Feb 2008 14:50:18 GMT

زمستان
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرهادر گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ و دیدار کردن یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،
که ره تاریک و لغزان است
و گر دست محبت سوی کس یازی ،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون ؛
که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه م آید برون ، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاینست، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور با نزدیک ؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گی، در بگشای!
منم، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم
منم، سنگ تیپا خورده رنجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست، مرگی نیست
صدائی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگزارم
چه می گوئی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است
حریفا، رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است
شلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، یرها در گریبان، دستها پنهان
نفسها ابر، دلها خسه و غمگین
درختان اسکلت های بلور آچین
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است.

من ممنوعه ترين سيب خدا هستم
كه گناهاي آبي
كار مي دهد دستم
نمي شد كه نباشم
بودنم را كوك كردي
كه دلم را تنگ بنويسم

من پاي دلم وسط بود
روحم دل داده بود و
صد دل...
از شرجي بدترم
وقتي كه مي بارم

خدا كجاي مني
كه بر بالها يم آتش...؟!!
آتش در آتشم
آتش بسم نمي كني؟!

مي خواهم كسي باشد ،فراتر از اين آدمها،فراتر از يك تكيه گاه، كسي با روحي آسماني
كه زميني نباشدو بدون تعلقات زميني، باشانه هايي ستبر،قامتي بلندكه بشود در آغوشش
اين همه تنهايي راگريست و خالي شد از اين همه تشويش كه در آغوش تنهايي من ميسوزد!!
با صداي زنگ رنگم مي پرد حتي خون زير پوستم مي جهد،ذهنم دقيقه ها را ميشمارد و حس
ميكنم حادثه اي آن سوي تاريخ رخ داده و شياطين آن را به بند كشيده اند، به زنجير، تا به
امروز و فرداي من نرسد!!

تا خرخره درون دل سياه شب فرو مي روم،از ازدحام اين همه تاريكي خفه ميشوم،
حبل المتين!تنها تو دستاويز محكمي كه دستهاي شب زده ام را به تو بياآويزم .
مرا بشنو! و روشنم كن وهمچون" الا بذكر الله تطمةن القلوب"آرامم كن...
انگار كسي به قد ستارهها در من بوده كه گمش كردم ...هيچ نشاني براي به او پيوستن
ندارم حتي كبوتري كه بر پايش پيامي ببندم وبه سمتش ...
بيچاره فريادهاي معصوم در من سكوت كردند و شكوفا نشدند
شرمنده ي شعرهاي نگفته اي هستم كه معصومانه سقط شدند و هيج
مادري به دنيايشان نياورد تا بودن را نفس بكشند و پريدن را بياموزند...

بايد خودم را بپاشم
براي كبوتري كه غزل مي چيد
منظومه ي شمسي را
دنبال زندگي...
زندگي ماهي جان به لبي ست
در خشكي دستهام...
تنگ دلت را دريا نمي كني؟!!
مرگ زندگي من است
كه به لبهايم بر مي گردد
وقتي كلاغ هاي سياه بخت باغ
به مترسكها دست دوستي دادند
ما سيب تنهايي بوديم
با باورهايي كه درد مي كرد

هرگز برای عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش.
گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی
که ماه را بر لبانت می نشاند
من در راه كهكشان ها به دنبال
ستاره ام می گردم ای طلوع خاموش من ......
خورشیدی را به من هدیه كن تا به رنگ زلفكان گندم زاریت باشد.
سخت است هنگام وداع ، آنگاه که در می یابی
چشمانی که در حال عبوراست پاره ای از وجود تو را نیز خواهد برد
زندگی کن و لبخند بزن به خاطر آنهایی که با لبخندت زندگی میکنند

براي خداي عشق لب تر ميكنم از اشك...
لب ميزنم به كسي كه بالهايم را روشن كند
تا بپرم...تا مثل ققنوس از خاكستر خود زاده شوم!
اي عشق! به انتظار سبز زني سرخ كه در من آتش گرفته فكر كن
وسراغم رابگير وقتي كه ميبارمت و مينشانمت بر اوج ،
تنهاي توام باورم كن ،تا برويانمت!!!